Die Here het vir Eségiël opdrag gegee om oor ‘n groot steeksoorlog te profeteer wat in die eindtyd [in die laaste dae] in Israel sal uitbreek:
Die identiteit van Gog word uit drie verskillende oogpunte baie duidelik as die moderne Rusland bevestig:
1. Die land Magog
Volgens die register van nasies in Génesis 10 was Magog ‘n kleinseun van Noag (v. 1-2). Die afstammelinge van Magog het ten noorde van die Kaukasusgebergte in die huidige Rusland gewoon, en is die belangrikste antieke volk waaruit die moderne Russe afgestam het.
2. Die vors van Ros, Meseg en Tubal
Ros, of Rus, was een van die stamme wat van Magog afgestam het. Hulle het lank in die omgewing van die Wolga gewoon. Meseg en Tubal was jonger broers van Magog (Gen. 10:2) en het ook in die gebied van die huidige Rusland gevestig. Meseg was die stigter van die Moski, en van dié naamwoordstam is ‘Moskou’ afgelei. Tubal is die stamvader van die Tibereni wat langs die Swart See gewoon het.
3. Die agterhoeke van die Noorde
Moskou, die hoofstad van Rusland, is reg noord van Jerusalem in die agterhoeke van die Noorde geleë. Onmiddellik noord van Israel was Assirië, die land van die koning van die Noorde. Rusland word egter onderskei as geleë in die agterhoeke van die Noorde.
Die profesie in Eségiël 38 en 39 het duidelik op die laaste dae betrekking, en is dus nie in Ou Testamentiese tye vervul nie. Dit verwys uitdruklik na ‘n aanval op ‘n herstelde volk Israel, wie se land gedurigdeur as ‘n puinhoop gelê het (Eseg. 38:8).
Die Sowjet-Unie het ná Wêreldoorlog II militêr in ‘n sterk moondheid ontwikkel wat uitgesproke vyandig teenoor Israel was. Sedert Israel se herstel in 1948 is die Arabiese lande telkens van groot arsenale Russiese wapens (AK 47’s), pantservoertuie, misiele en vegvliegtuie voorsien om ‘n uitwissingsoorlog teen die volk Israel te voer. Al hierdie oorloë was voorlopers vir die geprofeteerde Russies-Arabiese inval in Israel.
Eségiël noem die volgende bondgenote wat saam met Rusland ‘n inval in Israel sal doen:
1. Persië
Die naam van Persië is in 1935 na Iran verander. Ná die Islamitiese revolusie van die Ajatolla Khomeini het hierdie land uitgesproke anti-Israels geraak en baie sterk in Rusland se magsfeer beland. In samewerking met Russiese wetenskaplikes het Iran onlangs sy Shihab-3 ballistiese misiele ontwikkel wat teikens in Israel kan tref. Binnekort sal Iran oor kernplofkoppe vir sy misiele beskik. Iran en Irak het ook nou vrede gesluit ter wille van hulle gemeenskaplike stryd teen Israel en sy magtige bondgenoot, Amerika.
2. Kus
Kus is die oorspronklike Hebreeuse benaming vir Ethiopië. Ná die val van Haile Selassie se bewind in 1974 het Ethiopië eers in ‘n kommunistiese diktatuur verander, en later in ‘n Islamitiese staat. Beide hierdie ideologieë het ‘n sterk anti-Joodse ingesteldheid tot gevolg.
3. Put
Put is die Hebreeuse naam vir Libië. Dié land is deur die militante kolonel Gaddafi tot ‘n sosialistiese republiek verklaar. Hy handhaaf noue bande met Rusland, en dit is sy verklaarde beleid om Israel te verdelg en sy grondgebied aan die Palestyne te oorhandig. Libië beskik oor ballistiese misiele wat van Noord-Korea aangekoop is, waarmee Israelse teikens uit Libië bestook kan word.
4. Togarma
Dit is ‘n verwysing na Turkye, ‘n land wat ‘n oorheersende Moslembevolking van omtrent 97% het. Turkye is nog net nominaal ‘n NAVO-bondgenoot en vriend van Israel. Ná die onlangse mislukte Camp David vredesberaad tussen Israel en die PBO, het Jasser Arafat Turkye besoek waar hy ongekwalifiseerde steun vir die stigting van ‘n Palestynse staat met Oos-Jerusalem as hoofstad gekry het. Israel kan nie meer vir voortgesette steun op Turkye reken nie, maar die PBO kan wél.
5. Gomer
Deur die naam Gomer word Duitsland as een van die bondgenote in die oorlog teen Israel geïdentifiseer. Daar is groeiende ekonomiese, politieke en selfs militêre bande tussen Duitsland en Rusland, aangesien Rusland deur die Duitse regering as ‘n belangrike faktor vir die toekomstige stabiliteit van Oos-Europa beskou word. Goeie verhoudinge met olieproduserende Arabiese state sal ook vir dié lande bondgenote in hulle stryd teen Israel verkry. Vir Duitsland se ekonomiese ontwikkeling is dit ‘n baie belangrike strategiese oorweging om die voorgesette lewering van olie uit die Midde-Ooste te verseker. Waarskynlik sal hulle, soos baie ander lande, hulle vriendskap met Israel hiervoor opoffer.
Die uitslag van die Russies-Arabiese inval in Israel sal hoogs verrassend, onverwags en uiters dramaties wees. Die een oomblik sal Israel nog deur uitwissing in die gesig gestaar word terwyl die inval dreig om in ‘n wêreldoorlog te ontaard, dan sal die Here die invallende leërs op die berge van Israel verdelg. Daar sal selfs vuur uit die hemel neerdaal (Eseg. 39:4-6), terwyl ‘n groot aardbewing ook sal voorkom (Eseg. 38:19-23).
Dit sal Israel sewe maande neem om die lyke van hul vyande te begrawe, en hulle sal sewe jaar lank van die oorlogsbuit gebruik (Eseg. 39:9-12). Hulle sal hulle grootliks in in hierdie ingryping deur die Here verbly, omdat hulle van gewisse dood en nasionale ondergang gered is. Hulle blydskap sal geen perke ken nie.
Hierdie situasie sal waarskynlik deur Satan uitgebuit word om die ergste moontlike misleiding te doen in ‘n poging om die Antichris as wêreldmessias deur Israel, die Moslemlande én al die ander nasies aanvaar te kry. Die Antichris met sy bonatuurlike [duiwelse] magte sal die krediet vir die oorwinning opeis deur te beweer dat God hom na die aarde toe gestuur het om ‘n dreigende kernoorlog af te weer en sodoende die hele wêreld van ondergang en uitwissing te red. Israel en die nasies sal ‘n baie ernstige oordeelsfout begaan deur hierdie man as die beloofde Messias te aanvaar en ‘n verbond met hom te sluit (Dan. 9:27; Joh. 5:43; Op. 13:3-4).
Die Antichris kom beslis en sal homself later ook in die herboude tempel in Jerusalem tot God verklaar. Indien hy tydens die Russies-Arabiese inval in Israel geopenbaar word, dan beteken dit dat die wegraping van die kerk ook in hierdie tyd moet plaasvind. Hulle is die teëhouer teen die openbaring van die Antichris.